Vijf jaar geleden stapte ik binnen bij de Kamer van Koophandel. Een kleine stap voor mij en tegelijkertijd een weloverwogen keerpunt. Want met het starten van Carpe Diem in juni 2014 begon voor mij een nieuw leven. Niet als ondernemer, niet als communicatieadviseur, maar  als ‘survivor’, hoezeer ik dat woord ook verafschuw.

In de vijftien jaar daarvoor ben ik gepokt en gemazeld in het communicatievak. Ik heb dankzij mijn werkgevers op verschillende plekken mogen werken. Veel organisaties gezien, veel geprobeerd, veel geleerd. Een eigen bedrijf gestart. En ineens, in 2011, stond alles stil. Een nare ziekte had mij te pakken en maakte dat ik er tussenuit moest. Voor mij was het toen niet voor te stellen dat ik het zou overleven, dat er nog een daarna zou zijn. Dus bouwde ik het bedrijf dat ik op dat moment bestierde volledig af en richtte ik me zo goed en kwaad als dat ging op het overleven van de behandelingen. En toen overleven doorleven werd, was daar Carpe Diem. De overtuiging dat je elke dag moet doen wat je echt belangrijk vindt. Stel niks uit, want er komt een dag dat je geen tijd meer hebt om te doen wat je altijd al wilde doen.

Carpe Diem was voor mij op dat moment de enige mogelijke naam voor mijn bedrijf.  En daarmee zag Carpe Diem Communicatie op 18 juni 2014 het levenslicht. Tot op de dag van vandaag geef ik invulling aan dat wat ik echt heel erg graag doe: Ondernemen, moeilijke vraagstukken oplossen, creëren, nadenken over communicatie, nadenken over hoe het beter, mooier of makkelijker kan..

Nu sta ik voor een volgende uitdaging: Waar gaat Carpe Diem Communicatie heen? Het begon met opdrachten als zzp’er bij enkele lokale overheden. Zoals de gemeente Amsterdam, waar ik aan de Noord/Zuidlijn mocht bijdragen met het vormgeven van kennismanagement. En hoe! Ik ben trots op de manier waarop ik met het maken van boeken en films en het organiseren van symposia kennis beschikbaar heb mogen maken voor iedereen die grote infrastructurele projecten gaat doen. Even trots ben ik op al mijn andere opdrachten, zoals bij de gemeente Barendrecht, de gemeente Albrandswaard, Jeugdhulp Rijnmond, een zorginstelling in Roosendaal en een vervoersbedrijf. En nu mag ik een middelbare school helpen bij het werven van nieuwe leerlingen. En dat hoef ik niet meer alleen te doen, maar samen met Annemarie, die met haar magisch schrijftalent alles in mooie teksten vervat.

Als het om communicatie gaat, zie ik overal kansen. Zo lees ik over het mooie Wouw (waar ik woon 😊) de laatste tijd best wat krantenartikelen over de strubbelingen van de gemeente om veranderingen te bereiken in de omgeving.  Laten we daar eens rationeel naar kijken. Wanneer je de directe omgeving van mensen wil gaan veranderen, dan wéét je dat zij die ontwikkeling gaan zien én er iets van gaan vinden. En waarom ook niet, het gaat hen immers direct aan. Waarom heeft men nou toch zo de neiging om zonder overleg met betrokkenen eerst plannen te maken met deskundigen en dit in het politiek domein te bespreken? Uiteindelijk gaat het niet om hen. In een netwerkbijeenkomst hoorde ik de uitdrukking ‘de lege plek aan tafel’ (https://www.briljantemislukkingen.nl/nl/archetypen/). De lege plek aan tafel is voor degene voor wie de plannen bedoeld zijn. Men gaat  vrij gemakkelijk voorbij aan het zoeken van instemming en/of medewerking van alle relevante partijen, waaronder deze. Als de praktijk mij iets heeft geleerd dan is het dat je plannen moet maken sámen met  de partij waar je het eigenlijk allemaal voor doet, en voor de gemeente zijn dat: de inwoners zelf.

Soms is het excuus dat in het kader van een ‘groter belang’ mensen van tafel worden geweerd. Ook dat is echt niet nodig. Het groter belang overstijgt immers ook de politicus of deskundigen. Weet elkaar te vinden, onbekend maakt onbemind.  Wanneer je in gesprek gaat én blijft, kan er zomaar iets moois gebeuren, bijvoorbeeld dat de plannen nog beter worden. Daar zet ik me voor in. Om steeds iets mooiers, beters, makkelijkers te bedenken. Zodat de wereld op die manier ook een stukje mooier wordt.

Maar even terug naar het begin. Wat is er eigenlijk mis met het woord ‘survivor’? Survivor betekent ‘overlevende’. En technisch gezien heb ik mijn ziekte (borstkanker, want dat was het) overleefd. Maar het leven overleef je niet. Dus ik overleefde deze borstkanker, en die daarna (in 2016), maar ik overleef het pas echt als ik ergens anders aan doodga. Voor die tijd hoop ik nog een hoop mooie dingen te mogen doen.

Voor Elles